Een wandeling van een half uur met een loodzware rugzak in de hitte is een paar keer leuk, maar dit was wel zo gemakkelijk.

Het dagje zeilen hebben we niet al te lang doorgezet; Judesca werd doodziek, Lucet kletste niet meer en werd wit om de neus, en Annelen had ECHT ECHT nergens last van. Die mag een keertje mee op een oversteek. Na twee uurtjes hotseknotsegolven was het wel mooi geweest. ‘s Avonds wel lekker lobster gegeten op het terras, gelukkig duurt zeeziekte nooit langer dan de tocht.

De dag daarna gingen we met de veerboot naar Saba. We hadden van iedereen die het weten kan gehoord dat de ankerbaai daar zowieso niet pluis is, dus dat hadden we vooraf al geboekt. Na het zeiltochtje was iedereen daar wel opgelucht over. Maar helaas, van de twee motoren van de veerboot kregen ze er één niet aan de praat. We zijn tot halverwege gekomen. Jammerdan. Annelen en Judesca hebben als grootste liefhebberij het schoonkrabben van de onderkant van de boot met een snorkel en een stuk hout. Wie zijn wij om daar dan ook maar niet heel dankbaar (echt waar meiden, we hebben er nog steeds lol van!) gebruik van te maken als alternatief dagprogramma.

Na St Maarten hebben we de echte Chique met een hoofdletter bekeken: St Barth. Eerst lagen we er in een paradijselijke ankerbaai: de schildpadden van zowat een meter zwommen rond de boot naast alles wat er verder nog te zien was door de snorkel. Udo is met losse handen uit het water aan boord gesprongen nadat hij een barracuda van minstens anderhalve meter in de ogen keek. Hij had z’n mond open, had hele grote tanden. Hij was net zo groot als Udo, zegt ‘ie, maar zijn bek was veel en veel groter!

Aan land was een wandelpad! Het eerste sinds de Canarische eilanden. Jammer genoeg waren we op teenslippers, dus we kwamen niet zo ver.

 

 

P2260078-9

 

 

 En langer in de baai blijven durfden we ook niet; we lagen al illegaal want moesten nog inklaren. Gustavia, de ‘stad’ op St Barth, heeft een groot aantal Boutiques met een grote B waar je best je geld kwijt kan. Maar je kan er net zo goed ook gewoon boodschappen doen, wij vonden het er eigenlijk wel aardig. Het dorpje waar we met de boot lagen was ook leuk, en verder is het eiland nogal in beslag genomen door villa’s, villa’s en nog meer villa’s.

 

Van 4 februari 2010

P1180007-9

Voor de goed orde: de man onder de waterval met Udo is Malakay, de gids op St. Lucia. Die overeenkomst is inderdaad niet zo groot, en voor wie zich nog meer van alles af vraagt, hierbij ook een plaatje van Ido en Udo. We zijn lekker aan de boot aan het werk in afwachting van Lucet. Ongelooflijk wat zoveel zout en zoveel zon met verf doen... En we hebben onszelf vandaag op een nieuwe bijboot getrakteerd, met een opblaaskiel. Kenners zien nu aan onze boot wat de  verdere plannen zijn: mensen die langer in het Caribisch gebied blijven, nemen allemaal een harde bodem. Wij gaan voor iets wat we op kunnen ruimen. Geen natte billen vandaag! En oja, het weer is best goed: een graad of 30 en een zonnetje. Groetjes , Udo en Hennie.

 

P3120009-9

 

Vanaf St Barth dachten we naar St Eustatius te gaan, maar er stond al wat swell in de ankerbaai, er werd nog meer voorspeld, en er lag helemaal niemand. Dat hebben wij maar als een waarschuwing opgevat, dus we zijn in één keer doorgevaren naar de Virgin Islands. Nu liggen we op Virgin Gorda, de dikke maagd. We kwamen spectaculair de eilandengroep binnen zeilen tussen helderwitte zandbanken met hier en daar een palmboom en op de achtergrond een groen eiland. Wauw. Een oude bekende kwam met een speedbootje langs en heeft er mooie foto’s van gemaakt.

P3030023-9

Alleen vaart hij hier al een eeuwigheid en is het allemaal al gewend; het mooie van de foto’s is dus helaas de boot (waar hij helemaal van uit zijn dak ging, maar die wij natuurlijk al gewend zijn) en niet zozeer de achtergrond. Je kan niet alles hebben…

We blijven hier nog een tijdje eilandhoppen, en waarschijnlijk gaan we na een maand terug naar St Maarten en omgeving om de laatste dingetjes te doen voor de oversteek. Als je hier langer dan een maand blijft, moet je je boot tijdelijk importeren en dat kost 200 dollar. Ze lusten hier het geld van de toerist wel! We zijn ook al in een peperdure pas voor de ‘marine parks’ gestonken die iedereen hier de eerste keer uit onwetendheid koopt en daarna nooit meer omdat je ‘m eigenlijk helemaal niet nodig hebt. We zien het allemaal wel, voorlopig bestaat het leven uit korte stukjes zeilen van baaitje naar baaitje, snorkelen, loopje, terrasje (alleen tijdens happy hour, we moeten die pas terug verdienen tenslotte), en het gebruikelijke vermaak aan boord. We pakken de muziek weer wat op, hebben een nieuwe dikke stapel domme ruilboeken, we luieren nog maar wat om. We zijn wel tot de conclusie gekomen dat het echte ‘cruisen’ niks voor ons is. De volgende reis plannen we zo, dat we zo veel mogelijk onderweg zijn, en niet zo lang op een plek hoeven te blijven hangen. Het gevoel van ledigheid trekt nu wat op, omdat we over een week of zes oversteken, tot die tijd nog echt wat willen zien van de Virgin Isles, maar vijf maanden op de West Indies is erg lang. We verheugen ons enorm op de oversteek, lekker weer vis eten (hier vingen we alleen een barracuda en die durfden we niet op te eten), bergen beklimmen op de Azoren, en nu gaan we een koude tonic halen en kijken of het internet al weer werkt. Dat is bijna overal zozo. Als we niet skypen komt het daar ook door. We moeten op een (vaak druk) terras zitten met wifi, of in een internetcafe (als dat er al is en dan betaal je 20 dollar per uur), dus vergeef ons als we dat niet zo veel doen. En vaak is er helemaal geen verbinding.

Geniet nog lekker even van de kou en de winter allemaal, voor je het weet is het weer voorbij!

Inmiddels zijn we op Peter Island geweest en nu op Jost van Dyke. Het snorkelen op Peter Island was spectaculair mooi: prachtige koralen en een enorme hoeveelheid vissen. Op Jost van Dyke was het mijn beurt om gillend het water uit te rennen omdat ik een haai zag. Bleek later natuurlijk een onschuldige vis te zijn, maar wel een hele hele grote. Udo stond weer net zo dom te lachen als die keer dat ik op de loop ging voor een koe met zes piemels. Flauw.

Straks op de kant maar eens kijken of er nu internet is. It sometimes works, jus’ not now. We gaan zien. De beroemdste strandbar van de Caribbean, Foxy op Jost van Dyke, is wel echt leuk en de ‘vanilla killa’, een cocktail met veel rum, kokos en vanille, mag er ook zijn!

P2280011-9

Het megajacht van een arme sloeber, ook voor anker bij st Barth.

Aflevering 9

 

 

 

 Van 12 maart 2010

 

Hoi allemaal,

Na een dikke maand zijn we los van Sint Maarten. Lucet (Udo’s zus) is nog een weekje geweest met (dochters) Annelen en Judesca. Erg gezellig, ook al ging niet het hele programma naar wens. Een dagje met de auto over St Maarten verliep wel probleemloos. Het ‘deftige’ Marigot bekeken, een verhelderende rondleiding op de butterfly farm, en wij maakten natuurlijk van de gelegenheid gebruik om wat zware spullen van de supermarkt naar de boot te transporteren.